X
تبلیغات
رایتل

رگبار

اهل طهرانم . روزگارم بد نیست . . .

مشکل ما




چند سالی هست که فیلمهای تلخ و ناامیدکننده خوبی ساخته میشه که سردمدارش اصغرجان فرهادیه .سال قبل هم ابدویک روز عالی بود . دیگه لانتوری هم خوب بود و داریم از این سبک فیلمها .سینمایی اجتماعی که افراد توی مشکلات ظاهرا ساده اطرافشون دست و پا می زنند و تا آخر هم به جایی نمی رسند و مجموعا فیلمهای تلخی هستند و به قولی یه من می ری و صد من بر میگردی!

فیلم لاک قرمز از این دست فیلمهاست . فیلمی با بازیهای درخشان و شخصیت پردازی های عالی و داستانی جوندار و فوق العاده غم انگیز .

اما سوال من این جاست که چرا ما باید این طوری باشیم؟ تا کی باید فقط افسردگی رو رواج بدیم؟ چرا هیچ راهی نیست؟ چرا هیچ امیدی نیست؟ این کاری که توی سینمای آمریکا دقیقا برعکس رخ میده؟ چند وقت پیش فیلمی دیدیم به اسم جویی ، که داستان زنی بود که تا بخوای بدبیاری توی زندگیش آورده بود از شوهر بیکاره اش و پدر دائم الخمرش بگیر تا بچه هاش و مشکلات عدیده مالی اما این زن تلاش کرد و کرد و کرد تا این که تونست خودش رو از اون منجلاب نجات بده و یه زن موفقی بشه . چرا سینمای ما ، ادبیات ما به این موارد نمی پردازه ؟ این سوال مهمیه

تاریخ ارسال: یکشنبه 15 اسفند‌ماه سال 1395 ساعت 15:10 | نویسنده: علی بیتاژیان | چاپ مطلب
نظرات (3)
دوشنبه 16 اسفند‌ماه سال 1395 12:02
نیره
امتیاز: 0 0
لینک نظر
به نظرم مقایسه کردن یک فیلم آمریکایی با کل سینمای ایران اشتباهه. همه جا هم فیلم شاد ساخته میشه هم غمگین.
پاسخ:
اره . ولی یه سوالی دارم . از این سبک فیلمهای موفق ما چند درصد تولیدات ماست ؟
دوشنبه 16 اسفند‌ماه سال 1395 22:49
خانم کوچیک
امتیاز: 0 0
لینک نظر
شاید چون باور جامعه بر نا امیدی هست که ناشی از تجربیات عمومی ما ویه جورایی خبرهای بد پشت سر برای همین فیلم های هپی اندینگ لوس وغیر واقعی و شعاری به نظر میان
پاسخ:
چهارشنبه 18 اسفند‌ماه سال 1395 18:12
سهیل
امتیاز: 0 0
لینک نظر
فیلم رو ندیدم
اما معتقدم
نیاز مخاطب شکل میده جریان را
نیاز ما همین فیلم هاست گویی
پاسخ:
نام :
پست الکترونیک :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد