یوزپلنگ ها می دوند

         

                         

شیخ حسن حین تماشای بازی دیشب

قبل از بازی دیشب ، من تنها امیدم به کارلوس کروش بود و خدا رو شکر من رو سربلند کرد !

نیجریه تیم واقعا قوی ای بود اما نمی تونست جلوی ما عرض اندام کنه و بازی خودش رو به نمایش بذاره فقط به خاطر این که بازیکنای ما عین یه یوزپلنگ دوندگی داشتند مسافت طی شده ای که اعلام شده این بوده : نیجریه 96 کیلومتر (میانگین هر بازیکن 8 کیلومتر) ، ایران 105 کیلومتر (میانگین 9کیلومتر) و این عدد برای تیم ما که همیشه تو دوندگی کم میاورد عالی بود . بازیکنای ما تو همه زمین می دویدند و نمی ذاشتن اونا بازی عادیشون رو بکنن برای همین بازی نیجریه ای ها به چشم نمی اومد و این تاکیتک کروش بود .

این بازی نتیجه مطلوبی برای ما داشت . اما بازی چند روز دیگه که با آرژانتین مسیه یه چیز دیگه است . یه بازی رویایی و به امیدخدا فراموش نشدنی برای تیم ما . تو بازی دیروز بچه ها خیلی جاها دستپاچه بودند و زود توپ رو لو می دادند اما امیدوارم برای بازی با آرژانتین فقط به این فکر کنن که دارن با یکی از بهترین تیمای دنیا که بهترین خط حمله ها رو داره بازی می کنن و از بازیشون لذت ببرن .

همه لذت ببریم .

مرگ بر شادی !

فردا اولین بازی ما با نیجریه است و باید تنهایی بشینیم تو خونه تماشا کنیم . امسال یه صحبتایی بود که تو سینماها پخش بشه و ما که دستمون از برزیل رفتن و حضور در استادیوم کوتاهه پامیشیم میریم با بقیه می بینیم و هورایی می کشیم و آه و واویلایی سر می دیم و . . .

هرچی فکر میکنم نمی تونم دلیلی برای مخالفت پخش فوتبال های جام حهانی ، علی الخصوص باز یهای ایران ، در مکانهای عمومی پیدا کنم جز این که کلا عده ای از شادی عمومی وحشت دارن . مثلا این که این که سردار رادان گفته باید پخش فوتبال از سینماها به صورت جداگانه باشد و پخش به صورت مختلط ممنوع است چه معنی داره ؟

یا این که رییس اتحادیه کافی‌شاپ داران گفته به اعضایمان گفته‌ایم که هنگام پخش بازی‌های جام جهانی تلویزیون را روشن نکرده یا شبکه‌ای به جز شبکه‌ای که بناست بازی‌ها را پخش کند انتخاب کنند   چه معنی ای میده ؟

خب مثل خیلی کشورای دیگه قشنگ و پاکیزه تو جاهای عمومی ، پارکها ، سینماها ، رستوران ها ، قهوه خونه ها ،شهربازی ها پخش می کردین و می ذاشتین ملت چند ساعت و خورده ای هم که شده کمی سرحال بیان . والا بخیلین شماها !

 پیوست : این پست رو هم که فرشته معرفی کرده ببینین درباره پخش مسابقه در میادین بزرگ در چند شهر اروپاییه و تجربه دست اولی که داشتند

ما از داعش نمی ترسیم!!

واقعا نمی دونم ملت مغز خر خوردن یا چی که پامیشن تو این خر تو خر اخیر عراق و وحشی بازی هاو شیعه کشی های داعشی ها و ناامنی این چند وقت خیلی سرزیاد و خجسته پامیشن میرن عراق برای زیارت .

امروز صبح مسافری داشتیم که در حال رفتن به اروپا بود و رفته بودم برای بدرقه اش فرودگاه .توی اون جا جماعت بزرگی از هموطنان رو دیدم که کاروانی راهی نجف بودند و عین خیالشون هم نبود که کجا دارن می رن . توشون هم زن و بچه و پیر تا بخواین .

به سرکاروانشون که همه رو این ور اون ور می کرد گفتم خطرناک نیست الان دارین این جماعت رو می برین ؟مگه خبرهای کشت و کشتارها رو نمی خونین ؟ می دونین یارو برگشت چی گفت ؟ گفت خود مولا علی حفظمون می کنه انشالله !

جامی دگر

 

                         

من الآن آدم فوتبالی ای نیستم . حتی خیلی از بازیکنای معروف رو نمی شناسم چه داخلی چه خارجی . شاید خیلی خیلی معروفا رو مثل رونالدو و مسی و کاسیاس رو بشناسم و از داخلی ها نکونام رو اما وقتی جام جهانی فوتبال شروع میشه ورق من بر می گرده و میشم یه آدم فوتبال دوست دو آتیشه !

جام جهانی ای که در افتتاحیه اش آرژانتین مارادونا با کامرون که یه تیم کاملا ناشناخته بود بازی کردند رو اصلا یادم نمیره . کیهان ورزشی ویژه نامه ای چاپ می کرد و اخبار روز قبل رو در اون می نوشت و برنامه های روز بعد رو . یادم نیست درست که بازی ها مستقیم پخش می شدند یا با تاخیر ولی اون جام جهانی که دست آخر در فینالش آلمان با آرژانتین دوباره روبرو شدند و این دفعه آلمان بود که جام رو به خونه می برد رو اصلا از یاد نبردم . جام 1990 ایتالیا بود .

بعد از اون 5بار دیگه جام جهانی برگزار شد که تو دوتاش هم ما شرکت کردیم و هر دفعه برای من هیجانش زیاد میشه و میشم یه آدم پیگیر مسابقات .

امسال که خب اصلا فرق زیادی داره و دلایل بیشتری دارم برای توجه و پیگیری . اول این که تیم ما به جام رفته و قراره با یکی از بهترین تیمای اعصار فوتبال یعنی آرژانتین بازی کنه . دوم این که رو پیرهن تیم عکس یوز رو انداختن که باعث شده بیشتر دوستشون داشته باشم و سوم زیست توپیه که قراره در بازی ما و آرژانتین توسط نکونام تقدیم به مسی بشه و تلاشی باشه جهت حفظ و نگهداری گونه های در معرض انقراض .

به قول خیابانی یا یکی دیگه از گزارشگرای فوتبال منبعد می ریم که داشته باشیم !!

گودی جومپا ، نه چندان خوب

هفته قبل تو صفحه معرفی کتاب همشهری ، رمان گودی نوشته خانم جومپالاهیری 46ساله هندی تبار مقیم آمریکا رو معرفی کرده بود که چقدر کتاب عالی و کاملیه و پارسال نامزد اکثر جوایز ادبی شده . پدرومادر لاهیری هندی بودند و خودش تو لندن دنیا اومده و دارای مدرک دکترای ادبیات انگلیسی از دانشگاه بوستونه .

                                          

من خاک غریب و مترجم دردها رو خونده بودم و گودی رو هم گرفتم و خوندم . رمان خوبی بود ها ولی نه اون جوری که وصفش شده بود . کلمات خوب و حساب شده انتخاب شده بودند و روند یک زندگی رو بیان می کرد که به نظر من چندان با فراز و نشیب نبود و خواننده رو تحریک نمی کرد که کتاب رو زمین نذاره .

ولی با این وجود به دوستداران رمان خوب و سنگین پیشنهادش می کنم که بخوننش .